???

Ben sana her gün tok karına bir doz mutluluk verdim sen bana bir doz umut verdin

   Bir şiir hali sardı ruhumu, bütün nöronlarım da sen çarpışıyorsun bu gece istemsizce en başa dönüyorum her şeyin başına sana bahane ile selam verdiğim güne itiraf etmeliyim ki belkide bilmiyorsun ilk başta sana bir şey hissettiğim için atmadım lafımı daha çok üzüldüğünü hissettiğim için attım ve aramızda bir anda hasta doktor ilişkisi başladı benim açımdan ben sana her gün tok karına bir doz mutluluk verdim sen bana bir doz umut verdin. Geceleri bir tebessümün için sana masallar yazdım aklıma ilk gelen şarkıları paylaştım ve '' yüzünü dökme küçük kız yaşamın anlamanı bul '' dedim sana hep bir süre sonra baktım ki hasta tedaviye cevap veriyor mutlu oluyor doktorda umutla doluyordu nasıl olduysa sesini duydum ve zamanla daha çok duymaya başladım sonra Hipokrat' a ayıp ettik yeminimizi bozduk ve hasta doktor ilişkisi bam başka bir hal aldı. Çok geçmeden ben sen olmuştum umutla sevgi birleşince bende yan etki yapıyor çok sevdiriyor karşındakini ve ben çok sevdim.

   Tam bu anda sarsıyorum ve soruyorum kendime niye çok sevdim? yada keşke doktorculuk oynamaya devam etseydim tek başıma onun bile haberi yokken iki tarafta mutlu ve umutluydu ne gerek vardı sevmeye, çok sevmeye, bağlanmaya ne gerek vardı? Oysaki yalnızlığa bağışıklık kapmışken ruhum atarsan kendini sevgiye şimdi her gece bir doz yalnızlık alırsın ama bu her seferinden farklı ruhum yalnızlıktan o kadar arınmıştı ki tekrar onunla kaplamak bedeni zor hatta yıllar sonra tekrardan yazmak bile zor ama özlemişim kalemin çıkardığı sesi...

                                                          Acaba yalnızlıkta beni mi özledi