böyle başladı ve gelişti doğaçlama bir şeyler... Teşekkürler asfuranka...
Ve bir gün mazi bir fotoğrafla çıkıverir karşına şaşırırsın! fotoğraftaki senmisin yada şimdiki benmiyim dersin!! tanıyamazsın kendini, belki de tanımak istemezsin belki tanırsın, anlarsın ve özlersin geçmişini tanımak şaşırtır, anlamak üzer, özlemekse boğazında düğüm olur kalır susarsın o zaman öyle bir susarsın ki hemde hiç bir şey dindiremez içindeki yangını annesinin arkasından ağlayan bir çocuk kadar çaresiz ve öfkelisindir geçmişinin elinden alınmasına kızacak kimsen yoktur susarsın yumruğunu sıkarsın ve karanlıktan korkarsın gene ışık ararsın etrafında ıssız bir ormanda gecenin karanlığında çok uzaklardaki ışığa koşmak istersin de ayakların götürmez olur seni, gecenin sesleri ürpertir içini bir baykuş kanat çırpar kalbinde uçamaz kavuğuna ulaşmaya çalışırken yenik düşer düşmeye başlar ağlarsın yada ağlayamazsın her şeye verdiğin tepkini verirsin kalbinin en kuytuları bile damıtır acıyı, öfkeyi süzer de verir ellerine, alışırsın her gün bu sızıyı hissetmeye ve artık anılar sıradanlaşır, anlarsa anlamsızlaşır.kalbin çıkışı olmayan bir labirent, beynin hükmünü kaybetmiş hayatındaki her şey nefes almak gibi varlığın için varmış gibi oysaki sen, sen ne için varsın bu sırdan hayatta sıradan acılar için yaşatmak için mi? Yoksa sıradanlıktan kurtulmak için mi? varoluş amacını sorgularsın da aldığın cevaplar tatmin etmez seni, kurtulmak istersin artık seni aşağı çeken her şeyden, silkelenmek kendi hafifliğini hissetmek istersin yeni doğan günün yüzünde gezinen ılık şavkında karanlıktan korktuğundanmıdır nedir geceyi beklersin silkelenmek için o buz gibi soğuk taş olan kalbine dokunur belki korkmazsan yükün hafifleyecek diye düşünürsün her hücren ayrı ayrı titrerken gecedir seni anlayan, gecedir seni korkularına kulaç attıran, gece soğuktur, kalbinse geceye meydan okur sen anlarmısın geceyi belkide sende onun seni anladığı gibi anlamanı istiyordur aynı soğuklukta gece yalnızdır, gece dilsizdir, seni koruyandır; gerçeklerin acısını yaşatmayı sevdiği kadar, karanlığının koyuluğuyla seni sarmalar, alıkoyar acılarının gerçekliğinden gece!! gece varmıdır gerçekten gece senin yaratığın sığınacak bir limansa yada gece vardır gerçekten gece dilsizdir ama sağır değildir en sessiz anında diline taktığın melodiyi dinler gece yorganı kafana çekip sessiz çığlıklar içinde ağlarken çığlıklarını duyar gece peki ya gece sensen.. o vakit dikilir karşına bir ayna ve karanlıklar içinden çıkar gelirsin kendinle yüzleşmeye dokunursun kendine artık gece sensindir, ne kaçacak bir kuytu vardır, ne de saklanacak duvar. söyle içinden gelenleri ve acıt kendini, dök eteğinde biriktirdiklerini onu özlediğini söyle durma haykır!! Dur.. kendini özlediğini söyle korkma itiraf et özledim be de o çocuksu gülüşümü özledim de göz bebeklerinde saklanan ufaklığı özledim de haydi bak aynaya korkma bak ve gör o masumluğu masumiyet terkedeli çok olmuştur tüm ağaç gövdeleri kaybettiğin çocuğun ilanlarına göğüs germektedir şehrinde ağaçlar yapraklarını hızla dökerken sense ayaklarının altında ezilmelerine bakarsın susarak yaprakların, ya da senden geriye kalanların farkına varmasanda seni ayakta tutan aslında senden geriye kalanlardır sen kendine acımaya başlayalı ne kadar oldu onun bile farkında değilsin masalsı bir hayat yaşayamasakta sen içindeki anka kuşuna inan bırak çırpınsın küllerinin içinde bırak doğsun yeniden düşünme boş ver her şeye geride kalsın geçmişin
